Ulubiony vs. Najlepszy

[Malkolit]

wykrystalizuje się nam beton (lol ale zwrot)
zielone to będzie jednogłośny beton

Dobre to jest, prawie że forumowe złote usta

[Dragon]

Możemy zrobić i dyskusję album po albumie... wszystko można (emm) wykuć w ramach naszych dyskusji

[Malkolit]

I właśnie tę wersję popierałbym - album po albumie; co prawda nad taką A Broken Frame nie trzeba się wiele zastanawiać, ale większość albumów coś wyrazistego zawiera.

[shodan]

Wersja obojętna, po prostu coś róbmy na ty forum.

[Hien]

To może połączmy pomysły. Przy jednym albumie robimy listę utworów (nawet jeśli to jeden utwór) i piszemy czemu akurat takie. Stripped to potem zliczy, a w międzyczasie pogadamy. Potem kolejny album, itd.

[stripped]

Panowie piszcie zamiast pisać że trzeba coś pisać jeśli chodzi o Speak & Spell nie widzę tu nic naprawdę godnego uwagi z 1 ligii.

[Hien]

Ja jednak wysuwam kandydaturę Photographic i Puppets. Potem te utwory pewnie odpadną, ale w kontekście roku 1981, to były naprawdę dobre utwory, zarowno muzycznie, jak i lirycznie. Myślę, że trzeba jednak brać pod uwagę kontekst, bo wiadomo, że w tamtym czasie, nie dało się zrobić czegoś brzmiącego jak Violator.

Rok temu słuchałem sobie z nudów rozdzielonych kanałów z 5.1 S&S i uderzyło mnie ile tam się dzieje, a jak mało z tego słychać w stereo.

Miller, Clarke i Gore robili naprawde spory użytek z syntezatorów, jednocześnie pozostawiając w muzyce dużo przestrzeni, co przypomina mi Kraftwerk z Computer World.

[stripped]

Hien niereformowalny, wie że odpadną ale musi je wystawić takie utwory to zostawmy sobie potem na zakładkę "ulubione", tam S&S będzie miało dużo więcej pola do popisu i wtedy ja sam chętnie Photographic wrzucę tak to uważam to za jałową dyskusję jak z miejsca wiemy że to nie ta liga

[Hien]

W 1981 to była jak najbardziej liga światowa. Photographic w moich ulubionych raczej się nie znajdzie, ale uważam, że to jeden z niewielu kawałków na S&S, który obroniłby się dzisiaj jako współczesne nagranie. I to już jednak o czymś świadczy. Nie będę się spierał, zobaczymy co inni powiedzą.

[stripped]

Photographic tylko Some Bizzare, albumówka spuściła z niego powietrze. Poza tym myślałem że wybierzemy best of all time a nie kawałki które wtedy coś znaczyły, chciałbym taką topkę która stoi w jednej linii z tą samą jakością a depeszom zajęło ze 3 płyty wejście na wysoki poziom i wypracowanie swojego brzmienia.

[Hien]

Bestke of all time jeszcze można wyłuskać. Nie widzę powodu żeby spieszyć. Zawsze będę walczył z przekonaniem, że dobre DM zaczęło się dopiero od SGR czy BC. Pewnych utworów DM wręcz nie da się porównać, bo ich atuty tkwią w czymś zupełnie innym. Jak dojdziemy do nowszych plyt, to nie będziemy sobie wmawiać, że pewne kawałki znaczą teraz więcej lub tyle samo, co za czasów wydania. Wtedy dopiero się okaże, kto tu potrafi odłożyć sentymenty na bok

Jeśli chodzi o wersję, to Some Bizarre zamroziło ten kawałek w czasie jako 80s only, naromast albumowa jest imo ponadczasowa.

Jeśli chodzi o resztę płyty, to tak jak pisałem, pewne utwory są dobre, ale niekoniecznie najlepsze. Powiem nawet, że urok niektórych tkwi w tym, że są średnie xd

W każdym razie, widzę że poza mną Dragon też głosuje na Photo, więc mamy już dwa głosy na Photo. Jak opinia innych?

[Malkolit]

Ja też jestem za Photographic, to świetny kawałek. Brzmienie ma bardzo ciekawe, inne od innych zespołów w tym czasie. Z kolei pomnikiem tego, jak to było właśnie wtedy, może być New Life.
Nie widzę powodu, podobnie jak Hien, żeby od razu zarzucać całą listą. Na Construction też się coś dobrego znajdzie, a płyty począwszy od Ultry mają tu wielu zwolenników.
Piszę teraz z doskoku, na dobre dołączę się do dyskusji wieczorem, kiedy pokończą się streamy z szachów.

[shodan]

Lubię parę utworów z S&S z Ice Machine i Puppets na czele, ale chyba rzeczywiście tylko Photographic powinien dostać szansę w kategorii najlepszy utwór.

[stripped]

No to mamy Photographic. Jakieś jeszcze propozycje?

[Dragon]

Zdecydowanie zgadzam się z Hienem w kwestii Photographic. Ice Machine... rozumiem argumenty na nie, dlatego nie będę forsował specjalnie. Reszta jednak pływa w tym samym sosie, dlatego może na Photo bym został.

[shodan]

To co, ABF?
Ode mnie Leave in silence. Podobnie jak Hien nie mam wątpliwości co do tego.

[Hien]

Leave In Silence. Ta płyta jest dobra jako suma jej części składowych, ale pojedyncze utwory rzadko mają wszystko na najwyższym poziomie. Część jest słodko tandetna (Meaning of love, Photo of you), pozostała amatorsko eksperymentalna (Shouldn't, Satelite, Monument), są też próby połączenia jednego z drugim, te gdzie to funkcjonuje lepiej (My Secret Garden), lub gorzej (The Sun and the Rainfall). Słychać, że Gore dopiero oswajał się z posadą i trzeba przyznać, że i tak robi wrażenie to, że zajęło mu to tylko jeden album. O stronach b w kategorii best of the best nie można tu za bardzo mówić. Now This is Fun jest super, ale bez zadatków na reprezentanta. Leave In Silence ma wszystko. Rewelacyjną muzykę i brzmienie, dobry tekst i bardzo ciekawe wokale (zwłaszcza w refrenie), do tego fenomenalny klimat, ponury, ale niepretensjonalny.

Ja całe ABF uwielbiam, ale to zaznaczę kiedy zaczniemy pisać o ulubionych.

[stripped]

To ja jeszcze na sekundę o Speak & Spell. Usiadłem i posłuchałem, Photographic jest ok, a co myślicie o New Life?

Z ABF tylko The Sun and the Rainfall. To jest pierwsze rasowe DM dla mnie. To właściwe słodko gorzkie jakie znamy do dziś.

[Hien]

Długo musiałem się do New Life przekonywać, zajęło mi to chyba dekadę, ale teraz uważam, że to naprawdę dobry utwór. Niestety zestarzał się dużo gorzej niż Photographic, przez co już zawsze będzie w kategorii retro. A to jednak nie jest przepustka do top najlepszych.

[stripped]

Co do Leave In Silence, utwór jest dobry i w ogóle choć trochę topornie brzmi muzyka w zwrotkach (to zarzynanie jednego klawisza), tak to tekst ok, ładne melodie na tych syntezatorowych "dęciakach" i chórki ale nie robi mi tego AŁA co TS&TR. The Sun & The Rainfall ma wg mnie fajne brzmienia, ładne melodie i nośny refren (mnie zawsze zachęca do nucenia, zwłaszcza końcowe wersy "All that I'm saying..." itd.). To są dwa najlepsze kawałki z albumu ale preferuję ten drugi zdecydowanie, rusza mnie z miejsca nawet jeśli Gahan śpiewa jak blaza w zwrotkach.

Miałem też proponować Now This Is Fun bo dla mnie to banger, taki ulepszony New Life, przynajmniej brzmi jak zrobiony na ulepszonej formule ze Speak & Spell.