Post
13 lut 2022 11:04
4. Depeche Mode - Violator
Wrzucanie w takie zestawienie Depeszów to imho trochę wwożenie drewna do lasu. Ale, skoro już zgodziłem się z niektórymi tutaj, że show must go on no matter what, nie widzę możliwości nieopisania tej płyty, gdyż swojego czasu była dla mnie ekstremalnie ważna. Dlaczego? Jest to bowiem jedna z 3 pierwszych płyt DM, które poznałem (jedna była co prawda składanką, ale mniejsza o to w tej chwili).
A było to w lipcu 2004 roku, miałem niecałe 15 lat i za sobą już Ultrę i The Singles 81-85 - dwa skrajnie odmienne doświadczenia, które momentami kazały mi myśleć, że mam do czynienia z dwoma różnymi zespołami lol. Depeche Mode to wtedy była miłość to była nadzieja. Zakupu płyt nie dokonywałem sam - bo z racji braków w portfelu nie mogłem - dostawałem je od rodziny. Violator był naturalną konsekwencją związaną z pewną historią. Otóż utwór Enjoy the Silence słyszałem w radio masę razy w ciągu swojego życia do tamtego momentu, ale nie miałem bladego pojęcia, kto go wykonuje. Ba! nie wiedziałem nawet, jak się ten kawałek nazywa. Nie miałem neta, więc jedyne, co mogło mi pomóc w szukaniu to kanały muzyczne na satelicie. I tak któregoś dnia, a to było chyba tuż po tym, jak się w DM w ogóle wciągnąłem, odpaliłem MTV Classic i TEN UTWÓR się właśnie kończył. Kończył! Dosłownie, ten charakterystyczny wielolinijkowy pasek z wykonawcą, tytułem utworu i tytułem płyty znikał i nie zdążyłem przeczytać żadnych informacji. Moje szczęście - jak Dave (czy raczej jego dubler) siedział na leżaku na samym końcu w wideo pada jeszcze fraza "Enjoy the Silence", której nie ma w wersji radiowej. Dzięki temu poznałem to, co myślałem, że jest tytułem tej piosenki, i byłem w stanie ją znaleźć. Gdzie? W swojej kolekcji... MIDI. Wiedziałem, że tam jest ta pozycja. I była - i to, w czasach przed YT i zanim poznałem narzędzia p2p stało się moim pierwszym w pełni świadomym kontaktem z tą piosenką. Na stronie DM odszukałem album, z którego pochodzi, i jakby nie było wyjścia - wiedziałem, że Violator będzie kolejny. Podobało mi się w nim wszystko - od okładki po typografię do muzyki rzecz jasna. Przy okazji odkryłem jeszcze jeden kawałek, który w latach 90 często gościł na Zetce - Policy of Truth. Każdy jeden utwór na tej płycie był dla mnie genialny (w jakiś tam sposób do dziś jest). Przez jakiś czas może ciężej było mi się przekonać do Sweetest Perfection czy Halo, ale nigdy ich nie skipowałem (choć pewnie też dlatego, że wówczas miałem jeszcze mały wybór, jeśli chodzi o ich muzykę).
Tak się złożyło, że album ten otrzymałem tuż przed wyjazdem z rodzicami nad Bałtyk, do miejscowości Kopalino. Wówczas kompletna dziura (teraz nieco mniej) 4 kilometry od wybrzeża w linii prostej. Zabraliśmy ze sobą rowery, i to był też pierwszy raz, kiedy jeżdżąc rowerem jednocześnie słuchałem muzyki - właśnie tej płyty (Ultrę i Single też miałem ze sobą, ale nie były wtedy ważne). Po kilku dniach znałem ją na pamięć, podobnie jak lokacje, po których się poruszałem a z którymi kojarzyły mi się pojedyncze utwory. Wszystkim się zachwycałem! Lekkość WIME, zajebista electro-coda w Personal Jesus, melancholia WFTN, samo Enjoy the Silence, które wgniatało mnie w ziemię z każdym kolejnym odsłuchem, agresywne Policy of Truth i subtelne Blue Dress. Płyta się kończyła, odpalałem ją od początku znów. I morze. Violator i morze, i piękna pogoda, jaką wtedy mieliśmy. Niemal dokładnie 14 lat później, będąc w zawieszeniu między jednym związkiem a drugim i szukając jakiegoś spokoju w życiu skorzystałem z okazji, i dołączyłem do rodziców w tym samym miejscu. Przygotowując playlistę na tę okoliczność wiedziałem, że Violator musi tam być. Nie był rzecz jasna jedynym odsłuchanym przeze mnie wówczas krążkiem, zresztą, chyba pierwszy raz zmontowałem wtedy coś w rodzaju playlisty na wyjazd nad morze (gdzie wrzuciłem masę obskjurów typu Plinth, .O.Rang, Martial Canterel czy Sarę Angliss), jednak Violator MUSIAŁ zajmować miejsce honorowe - i tak też było. Chodząc tymi samymi ścieżkami co wcześniej słuchałem tej samej muzyki, prawie 15 lat później wszystko dalej brzmiało świetnie i świeżo (choć w międzyczasie rzadko wracałem do całej płyty), choć dziś wiem, że to była przede wszystkim nostalgia. Ale czy to ważne tak naprawdę? Violator był pewnego rodzaju breakthrough, po nim wiedziałem, że chcę poznać całą resztę ich twórczości (co skutecznie robiłem na przestrzeni kolejnego roku) i w niej przepadłem. Z perspektywy czasu powiem, że był to dziwny okres, ale otworzył mnie na dużo nowej muzyki (wtedy). Czegokolwiek bym nie sądził o DM tak w ogóle po tych latach, ciągle w jakiś sposób jest to dla mnie istotny zespół, a Violator jest jednym z istotnych albumów. Jeszcze kiedyś pojadę nad morze, jeszcze kiedyś go tam posłucham.
Dialog jest językiem kapitulacji. ~Fronda.pl
