Nie mniej cytaty z Gothica pewnie znam poprzez różne parodie z IVONOM, tylko musielibyście kilka linijek podrzucić dla przypomnienia lub sprawdzenia czy faktycznie jest coś na rzeczy
Było coś takiego jak Gothic: Prawdziwa Historia i jej Kontynuacja Alternatywna, która w pewnym momencie odleciała w jakimś totalnie losowym kierunku, bo pojawiło sie tam z pół ówczesnej polskiej sceny politycznej xd
Fajnie, że Buckshot LeFonque nawet zaskoczył tu i ówdzie. Generalnie obie płyty z 90sów są bardzo spoko i jak lubicie muzę, która nie jest jazzem, ale nie jest rapem, to sięgajcie śmiało. A ja tylko dodam jeszcze, że debiut produkował DJ Premier!
Sota Fujimori, Naoyuki Sato - Existence (PES 6 soundtrack)
To jak wszyscy wrzucają soundtracki z gierek to się nie będę wychylać. Wrzucę soundtrack z gierki, która jest dla mnie symbolem pewnej epoki i w której spędziłem masę czasu - Pro Evolution Soccer 6.
Być może niektórzy z was to pamiętają, ale dawno dawno temu, gdy dwudziesty pierwszy wiek dopiero raczkował, a najnowsza konsola PlayStation miała zaledwie numerek "dwa", EA Sports nie miało monopolu na tworzenie zręcznościowych symulatorów kopania świńskiego pęcherza. Rzecz jasna, wydawane tak jak teraz rok po roku odsłony FIFY były megapopularne, ale niemal równie popularna była japońska seria o nazwie Pro Evolution Soccer.
I o ile kanadyjczycy mieli po swojej stronie argumenty w postaci m. in. bardzo dużej liczby licencji (chyba największa bolączka tego tytułu) czy bardziej rozbudowanego trybu menadżerskiego, to jednak przegrywali w najważniejszym - w gameplay'u. Był w najlepszym razie poprawny, i to też pod warunkiem gry z żywym graczem, bo o AI to szkoda gadać, ale nie miał tego "czegoś" - co miało Pro Evo. Z obecnej perspektywy brzmi to śmiesznie, ale wtedy miało się wrażenie, że wirtualni piłkarze zachowują się i poruszają się jak prawdziwi, a mecze były dynamiczne oraz realistyczne.
Osobiście to długo miałem tę rywalizację raczej w dupie - jej echa docierały do mnie przez wzmianki w prasie growej, którą wówczas czytywałem. Wszystko zmieniło się na przełomie 2006 i 2007 - w okresie w którym to i ja zacząłem interesować się piłką nożną. W którymś numerze CD-Action dołączono demo tego tytułu, a to były jeszcze te czasy, gdy człowiek potrafił przepaść na długie godziny w wersji demonstracyjnej jakiegoś tytułu, zwłaszcza, że ta wersja udostępniała możliwość rozegrania całego meczu, ale była ograniczona do meczu towarzyskiego i 4 drużyn (wśrod których była Szwecja, co randomowo pamiętam do dziś).
A nieco później udało mi się (jak to w tamtych czasach - średnio legalnie) skombinować pełną wersję i o raju. Wsiąkłem no. Do tego stopnia, że kupiłem sobie PADA, bo w taką FIFKĘ dało się casualowo pykać na klawiaturze, tak tutaj - nie było na to absolutnie szans. A powiedzmy, że nie grałem już tylko czysto casualowo.
W tego PESa równie mocno co ja byli wkręceni moi dwaj najlepsi ówczesni ziomkowie. Którzy też mieli pady. A to oznaczało rywalizację. Bo umówmy się - jaki by dobry ten PES nie był, tak prędzej czy później znudziłby mi się, gdybym miał się ograniczać do grania w niego z komputerem. Ale granie z żywym człowiekiem to coś innego. Regularne wizyty w celu przeprowadzania pojedynków, mecze, rewanże, dodatkowe konteksty typu ogranie kumpla kibicującego Chelsea jego drużyną. Lub jego Chelsea "moim" Manchesterem United. Albo reprezentacją Polski.
I te spotkania z Pro Evo w tle - najpierw szóstką, potem kolejnymi odsłonami tak gdzieś do wersji z numerkiem 2010, to był nasz chleb powszedni. Gdzieś w tamtym roku ten zwyczaj jakoś umarł. W sumie nawet nie pamiętam dlaczego ani jak. Po prostu zagraliśmy ostatnie mecze i już nie graliśmy więcej. Chyba po prostu nam się nie chciało. Potem nasza ekipa trochę się posypała, potem znów reaktywowała, ba, nawet przez jakiś czas spotykaliśmy się na FIFĘ lub Pro Evo, a później rozsiało nas po świecie (no dobra, właściwie to po Śląsku) i znowu się posypała.
I kto wie, może jeszcze w tym życiu uda się nam jeszcze zgadać.
Zdaję sobie sprawę z tego, że ten śmieszny, trochę psychodeliczny acid-jazz czy tam trance średnio pasuje jako OST do takich wspominek, ale nic nie poradzę na to, że gdy go słyszę to wraca masa wspomnień, a ja sam jestem mentalnie w gimnazjum, gdzie moim największym problemem w życiu jest to czy zdążę na powtórkę Bundych po lekacjach i czy uda mi się ograć Mariusza ustawieniem 4-2-3-1. Bierzcie i słuchajcie tego.
https://www.youtube.com/watch?v=cuHspCRM6vc
Może w tym roku znowu podejdę, a nuż po 20 latach się uda
