Twórczość własna (artystyczna)

[Hien]

No spoko, ja się nie znam na pisaniu, ja tylko gram muzykę

[Malkolit]

Ja dla odmiany nie znam się na tworzeniu muzyki. Ale jak coś z devem nagracie, i będziecie chcieli zademonstrować, to chętnie posłucham.

Lubię konstruktywną wymianę poglądów. Poza tym - interesuje mnie opinia osoby z zewnątrz (ktoś niezaangażowany może łatwiej wyłapać słabe punkty projektu - niezręczne sformułowania, rymy "częstochowskie" itd.), to też droga, żeby się rozwijać. A prawda jest taka, że potrzebne mi coś świeżego, bo tak gimbusy, jak kumple z liceum, znają mój styl na wylot i wiem, czego się spodziewają. Z tego bierze się stagnacja. Często sam tych słabych punktów wyłapać nie umiem.

Spoko, Hien, pojmuję, że nie Twoja bajka, ale skoro już można wymienić poglądy...

[Rajca]

Nie można wymieniać. Zakaz jest!

[Hien]

Ja muzykuję od 10 lat (będzie 10 za rok), ale zwyczajnie takich rzeczy nie wklejam. Jak ktoś jest zainteresowany to znajdzie.

[Malkolit]

Taka wena jak w poniedziałkowy wieczór to trafia się od święta, trzeba to czymś uczcić.
(Panie Malkolit, czyś Pan zwariował, dwanaście tekstów w jeden wieczór? )
Najpierw klasyka z przed kilku miesięcy, o problemach, które pojawiają się, gdy się pisze:

23.07.2011 - NIGDY NIE SPOJRZYSZ


Kiedy patrzysz na kartkę papieru
Na której zapisałem swoje pomysły
Zastanawiasz się skąd do mnie przyszły
Mówię: nie będzie drugiego takiego numeru

Nie wskoczę drugi raz w tę samą skórę
Która co wieczór znowu się ściera
Czasem podchodzę do biurka całkiem nierad
A czasem pamięć o złym wpada w czarną dziurę

Rozejrzyj się wokół, na zieloną spójrz trawę
Napij się wody ze źródła, powąchaj kwiat róży
Przejdź się w trakcie deszczu i po silnej burzy
Bądź słupem soli, pozwól sobie na zabawę

Nigdy nie spojrzysz moim okiem
Które w głębiny mej głowy sięga
Nie zrażaj się po spodziewanych cięgach
Rób swoje, poza czyimkolwiek wzrokiem

A potem świeżynka, na początek może ta najkrótsza (co nie znaczy, że najsłabsza). Ech, po tylu miesiącach prób wreszcie mi te miniaturki wychodzą:

12.12.2011 - PIERWSZY I OSTATNI

Tylko jeden raz
Potem się nie liczy
Raz płynie czas
Każdego to dotyczy

Nie możesz wrócić
Bo nie masz gdzie
Ani w diabły rzucić
Fala zaleje Cię

[Hien]

mnie?

[Rajca]

Chciałbyś. Chodziło o mnie

[em.]

Nie orientuję się, czy to są wiersze, teksty piosenek?
I czemu akurat taki układ rymów?
Napisałeś, M, że lubisz konstruktywną krytykę, więc pozwól, że ocenię.
Rymy mnie rażą, są zbyt proste, ubogie. Całość jest mało spójna, bo pojawiają się błędy i raz fraza ma pięć słów, a potem aż siedem - to wpływa na melodyczność, a właściwie jej brak.
Ale jest już jakiś podmiot, temat, to dobrze.
Moja rada: więcej plastycznych słów - takich, które nie trącą banałem, ale też nie są zbyt wydumane.
Popracuj nad rymem. To i tak dobrze, że bierzesz się za budowę stroficzną, bo dzisiaj zwykle pisze się już bez żadnego ładu i składu, tym bardziej Tobie jest trudniej
Staraj się zestawić ze sobą różne części mowy, np. czasownik z rzeczownikiem, przymiotnik z czasownikiem - to bardziej oryginalne, ale i trudniejsze.
Zestawienia typu numeru - papieru lub skórę - dziurę są banalne i nie wzmacniają żadnego napięcia.
A widzę u Ciebie taką tendencję do nacechowania tekstu emocjonalnie, tylko trzeba nad tym popracować.
Np. nagromadzenie samogłosek w wersie też wywołuje silniejsze emocje, potęguje smutek, napisz coś na próbę i sprawdź czytając głośno Albo to, że pojawia się mniej rymów.
Poświęć słowom więcej uwagi i unikaj takiego prostego rymowania, zwłaszcza rymów gramatycznych.
Jeśli części mowy kończą się tak samo jak np. trawę - zabawę , to wychodzą rymy trywialne i nudne.
Po prostu więcej zabawy słowem, kształtowania go i ugniatania, a będzie nieźle. I tak jesteś na dobrej drodze, a że widzę tu jeszcze pokłady wrażliwości, tym większy plus ode mnie

[Malkolit]

Miło mi, że ktoś pokusił się o konstruktywną krytykę, dziękuję.
Zacznijmy tak:
1. To są wiersze. Za budowę stroficzną wziąłem się już na początku tworzenia, po prostu nie wiedziałem jeszcze, jak to będzie wyglądać, a pojęcie "wiersz" kojarzyło mi się przede wszystkim z taką konstrukcją. A teksty z rymami wydają mi się po prostu ładniejsze.
2. Z uwagi na moją osobowość to te teksty, żeby były względnie na poziomie, muszą być nacechowane emocjonalnie (inaczej brzmią sztucznie). Powiedzieć, że charakter przeżyć odbija się na treści tekstów to banał, ale cóż poradzić, kiedy tak jest.
3. Problem jest jeszcze inny: zauważyłem, że te najbardziej uzewnętrzniające mnie teksty najlepiej brzmią w tej formie, w jakiej zostały napisane, tj. bez większych poprawek. Oczywiście, większe pomyłki (patrz: nieszczęście pod tytułem "Mur") poprawiam, ale w przypadku zbyt wielu przeróbek, utwór traci swój charakter. Pewnym problemem jest dla mnie składanie tekstów z różnych elementów, są one głównie skutkiem "natchnienia" (jeśli wiesz, o co mi chodzi). Ostatnimi czasy bardziej skoncentrowałem się na treści, niestety, forma na tym ucierpiała (ilość sylab w strofie itd.).

I czemu akurat taki układ rymów?

4. Akurat to mi przyszło do głowy. Bodaj najciekawsze rymy to są ABCB, ale kiepsko mi wychodzą. Zresztą różnych form już próbowałem, z różnym skutkiem.

Staraj się zestawić ze sobą różne części mowy, np. czasownik z rzeczownikiem, przymiotnik z czasownikiem - to bardziej oryginalne, ale i trudniejsze.

Zestawienia typu numeru - papieru lub skórę - dziurę są banalne i nie wzmacniają żadnego napięcia.

Też prawda, ale.... czasem nie trzeba żadnego napięcia. Zastanawia mnie, dlaczego tak bardzo ludzie nie lubią tekstów o przesłaniu pozytywnym (a "Nigdy nie spojrzysz", czy "Cudu blask" bez wątpienia do takich się zaliczają)? Ja uważam, że życie jest dostatecznie szare, często z przewagą czerni, i nie ma potrzeby się dodatkowo użalać nad sobą. Przesłanie pozytywne!

Moja rada: więcej plastycznych słów - takich, które nie trącą banałem, ale też nie są zbyt wydumane.

To chyba największa moja bolączka, ale cały czas poszukuję. Po około dwóch latach ciągle jestem na etapie eksperymentów - raz jest lepiej, a raz gorzej. Ze mnie jest prosty człowiek, lubię takie jasne formułowanie myśli (czego paradoksalnie zbytnio nie potrafię).

Np. nagromadzenie samogłosek w wersie też wywołuje silniejsze emocje, potęguje smutek, napisz coś na próbę i sprawdź czytając głośno Albo to, że pojawia się mniej rymów.

Niegłupi pomysł, trzeba spróbować...

Dziękuję za opinię, trzeba to wykorzystać, kiedy trafi się odpowiedni moment.

[Malkolit]

Dość oryginalny utwór, powstały pod wpływem silnych negatywnych emocji (a i tak jest mocno stonowany), nierymowany:

LUSTRO - 7.9.2011

Ta jedna myśl nie daje mi spokoju
I nie mogę się w sprawę wgłębić
Przejść do porządku dziennego nad tym,
Co się stało, co widziałem i słyszałem
Co by się stało, gdybym opuścił to miejsce
Zerwał łączące mnie z nim więzi
I nie próbował ich już związać
Gdybym założył kajdany na swe ręce
Wcisnął sobie knebel w usta
Gdybym rzekł: "jak sobie życzysz",
Nie mógłbym już wrócić

Strach i ból byłyby wyższe niż możesz
Sobie wyobrazić, brakłoby kleju
Spajającego odłamki rozbitego lustra
Nikt by nie dostrzegł, co skrywało
Nie miałby siły, by przywrócić ład
Lustro, w którym skryły się tajemnice
Myśli o tym, w jakie ramy uwikłaliśmy się
Lustro ukazujące nam naszą małość
I mnie, i każdemu z tego kręgu*
Zniszczone, by nikt nie mógł dowiedzieć się
Jak podli okazaliśmy się wobec samych siebie
Przekazaliśmy cierpienie, a wzięliśmy zatrute jabłko
By zniszczyć to, co pozostało
Z naszych wnętrzności

Jeszcze drzwi są zamknięte, jeszcze nikt nie wyszedł
Ale, gdy wyjdzie, nie będzie już powrotu
Ale... brak mi sił, by drzwi otworzyć,
Więc tkwię w tym pokoju, nikczemnie zamyślając
Co by się stało, gdybym zbił własne odbicie


* - oczywiście, nie chodzi o krąg forumowiczów...

Nie ukrywam, bardzo ważny dla mnie tekst, odkryłem nowe możliwości...
A powstające właśnie nowe utwory są bardzo bogate (w treść, regularną formę, ukryte ozdobniki itd.) W dobrym kierunku to idzie...

[em.]

Myślę, że lepiej byłoby nie zapisywać tego w wersach.

[Hien]

eMsi wrzuć te swoje wiersze na jakąś stronę gdzie siedzą wierszokleci.
Mój znajomy kiedyś tak uczynił i dobrze mu to zrobiło.

[Rajca]

Ekhm, ekhm. Napisałę wierszę:


Katiusza, Katiusza.
Dla górala serce jej się rusza.
Ruska to je rakieta,
Dejm wstawił fotkę – podnieta.
Och, Katiusza, Katiusza,
Deva bilet twój porusza.
Śmieje się Hien, twierdzi, że to zakochany Rajca,
A on robi sobie jajca.

[Hien]

NOBLA!!!!

[Rajca]

Jestę wierszokletę?

[Hien]

Wierszokletałke z Cebie niemałke!

[Rajca]

Czekam na Rakiete. Czy poem się spodobie? Li struna w sercu dziewoi drgnie?

[Hien]

Katiusza, Katiusza,
w sercu jej wielka susza,
dejmien wielce zasmucony,
zapłakał, bo wie,
że Katiusza, Katiusza,
w trąbkę mu nie zadmię

to dla jaj, nijak mi do wielkości Raumety

[Katiusha]

Wyloguje się człowiek na chwilę, a tu takie cuda powstają

Czekam na Rakiete. Czy poem się spodobie? Li struna w sercu dziewoi drgnie?

Według Hienałkego cały czas drga, tylko już nie wiem dla kogo, zgubiłam się

[Hien]

"Hienałke nic nie uważa, Hienałke to baczny obserwator" Paolo Coelho