Najlepszy wokal

[Hien]

Niby na plus Martin, ale to on wymyśla Gahanowi wszystkie melodie wokalu, więc wina leży po jego stronie, a nie Gaha.Inna sprawa, że ja akurat nie słyszę braku melodyjności na CTA. Każdy utwór na tej płycie, nawet Shame, charakteryzuje się wyraźną i unikatową melodią w wokalu. Na tej płycie kształtuje się natomiast ta gahanowa maniera, która mnie drażni, i która ciągnęła się za nim aż do SOFAD.

[stripped]

Hmmm jaka maniera? Gdzie mam słuchać by usłyszeć?

W Shame wkurza mnie refren, te przeciągane sylaby.

W Love, in Itself zwrotki, może Mart taki tekst napisał po prostu używając słów które niezbyt melodyjnie brzmią, ja wcale nie zaprzeczam że to wina Martina jest bo on pisze te kawałki i melodie.

Tak naprawdę na wczesnych płytach na próżno szukać popisów wokalnych Gahana, więcej robią tu różne melodie, chórki itp. Mart ze swoim falsetem jest jakimś wyróżnikiem na tel albumu zawsze.

[Hien]

Tzn ja też oporowo nie wymagam od Gahana popisów, na CTA to wręcz popisy mogłyby wypaść średnio.

Jeśli chodzi o manierę, to jest to ten charczący, wrzaskliwy i monotonny wokal, którym Gahan w latach 80 zasłaniał braki w bardziej teoretycznym rozumieniu śpiewu. Szkoda, że dopiero w 96 zdecydował się skorzystać z usług nauczyciela.

[shodan]

No nie wiem o co Ci chodzi. Rzuć jakiś charakterystyczny przykład.

[Hien]

Nie umiem. Cała płyta to przykład.

[Dragon]

Poziom wokalu na CTA jest bardzo równy. Szkoda czasu kopać się z koniem i szukać w praktycznie identycznych wykonach jakichś zalet czy wad.

[Hien]

To nie prawda, bo jest w końcu kwestia bardzo innego wokalu Gaha w Landcape Is Changing, które wielu ludzi (w tym swego czasu ja) przypisywało Alanowi.

[Dragon]

To nie prawda, bo to przeświadczenie wynika z pobudek poszukiwania analowego wokalu w twórczości Depeche Mode - podobnie Gahan śpiewa w 2 Minute Warning czy And Then. Jeśli podłożyć pod to do porównania analowe If You Want czy Violence no to różnica jest dokumentna, ten bardziej nosowy wokal Wildera nijak się ma do tego. Czy autosugestia fanów rzeczywiście tutaj powinna mieć znaczenie? Moim zdaniem nie, bo to jest wręcz wielopiętrowe zjawisko, wynikające i z tego, że sam Wilder odpowiada za te numery, one tematycznie też się wyróżniają.

[stripped]

Ja też tego nigdy nie odczułem jakoś więc chyba zgadzam się z Dragonem

[Hien]

W Two Minute Warning Gahan śpiewa zupełnie inaczej.

[Dragon]

To są zupełnie inne melodie, ale czy inny sposób? Jeśli mam szukać na siłę różnic to chyba tylko w Shame, ale tego też nie jestem pewien, bo tam ten wokal jest potraktowany jakimś szerszym pogłosem i aranż wręcz wysuwa wokal na plan pierwszy, głos Gahana jest tutaj spoiwem dla całego numeru.

[Hien]

W Two Minute Warning Gah śpiewa jak klasyczny on z tego okresu. TLiCh się wyróżnia, bo tutaj jakby kazali mu śpiewać łagodniej. Mam wręcz wrażenie, że Gahan uzyskuje idealny balans między szeptem, a swoim standardowym wokalem. To jest wyjątkowy kawałek na tej płycie, pod wieloma względami.

[Dragon]

Ja będę się jednak trzymał opcji, że to po prostu osobliwy charakter samej melodii. Gdyby Landscape był grany na trasie SGR to jestem przekonany, że Gahan darłby mordę równie intensywnie co w 2 Minute Warning. Zwrotki w tym drugim zaczynają się te w ten sposób o którym piszesz, Hien. Dla mnie to symboliczne różnice.

[Hien]

Nawet na trasie CTA darł, co jeszcze bardziej uwypukla to, jak inaczej brzmi na płycie. Ale nie chce mi się spierać, napisałem co chciałem.

[stripped]

Ok myślę że wystarczy tej dyskusji, przejdźmy może do Some Great Reward

[Hien]

Dobra płyta, taki sobie wokal Gahana. Najlepiej wypada Martin.

[stripped]

Wracając do CTA jeszcze co mi się przypomniało - fajne są te szepty na końcu Told You So.

Na SGR zasadniczo tak jak pisze Hien, po raz kolejny Gahan kontynuuje swoje a Martin jest wisienką na torcie tak naprawdę. Wkurzające mega są te krzyki w Master & Servant (nie wiem czy to ludzki głos czy jakiś synth, w klipie niby to oni krzyczą). Sama ta plecionka "it's a lot - like life" jest spoko.

W Blasphemous Rumours głos Dave'a brzmi troszkę inaczej, głębiej?

[Dragon]

Martin po raz kolejny dominuje technicznie. Chórki w Lie To Me, same jego pełne numery, zaśpiewy w Masterze... Najlepiej Gahan wypada w BR, tam mu najbliżej do barwy już naturalnie osiąganej np. w epoce Violatora.

[Hien]

Jesteśmy chyba zgodni, że BR to popisowy utwór Gahana na tej płycie.

[stripped]

Tak, zdecydowanie. Dodaje klimatu temu kawałkowi.