Głosowanie na najsmutniejszy utwór DM

[shodan]

Z tymi tekstami Gora to masz rację, dlatego ja często mam problemy z ich interpretacją. Nie raz myślę sobie - o co mu w ogóle chodzi.
Breath ma naprawdę świetny tekst i jakże prawdziwy. Dodatkowo jak napisałeś nietypowo czytelny jak na Gora. Ale w naszej stawce są jednak wg mnie smutniejsze teksty. Gdyby Breathe miał bardziej przygnębiający aranż, to też by inaczej oddziaływało.
A różnice w odbiorze utworów są jak w każdym innym temacie.

[Hien]

Breathe ma moim zdaniem aranż w sam raz, jest smutny, ale nie przekracza pewnych granic i przede wszystkim nie posiłkuje się totalnymi kliszami, tak jak to ma miejsce w The Darkest Star czy In Your Room.

[Dragon]

Z tym Breathe to jest ciekawa sprawa. Jak dla mnie właśnie w tego typu numerach widać (słychać) jak pewien humor i dystans jest razem spleciony z taką dramaturgią i głębszymi przeżyciami. Nie powiedziałbym, że to smutny numer, on ma wiele odcieni i tylko od nastroju słuchacza zależy który się bardziej udzieli.

[Hien]

Mogę się zgodzić do jakiegoś stopnia, ale jednak Gore to nie Morrissey, nadal bardziej to smutne niż z humorem. Zresztą śmiech przez łzy jest chyba smutniejszy od samych łez

[Malkolit]

Tak, Breathe jest fajny, bo wielowymiarowy. Generalnie jest jednak mocno melancholijny. Szkoda, że tak mało był grany.
Bardzo podoba mi się tekst, który dotyczy zwykłych, codziennych spraw. To jest ważne, to przyciąga, to jest dużo lepsze tekstowo niż takie The Love Thieves.

[Dragon]

Melancholijny tu dobrze pasuje, ale jak słyszę te zagrywki gitarowe (szczególnie na żywo), to ostatnie martinowe zawodzenie - nie no, gdyby to było od początku do końca smutne to byłaby karykatura, a właśnie w ten sposób wychodzi ten dystans. Liryczny

[Czez]

Ogolnie to mozna by powiedziec, ze Gore w swoich tekstach uzala sie nad soba

[Hien]

Jak nikt inny. Depeche Mode to najbardziej kosztowna sesja terapeutyczna ever. I nawet nie wiadomo, czy skuteczna.

[Malkolit]

On chyba kiedyś mówił, że nie potrafi napisać pogodnego tekstu tak, by wydawał mu się odpowiedni.

[Hien]

A to nie jest prawda, bo jednak stworzył sporo utworów o pozytywnym wydźwięku, i to nawet niedawno, jak choćby Little Soul i Eternal, które napisał dla dzieci. W pewnym wieku i w pewnej sytuacji trzeba jednak zacząć czerpać z czegoś innego niż wspomnienia jak to dostało się kosza 40 lat temu. Spirit to pierwsza płyta od czasu CTA, która nie skupia się na problemach damsko-męskich.

[Dragon]

Tekst jak tekst, ale potem Little Soul to psychodeliczna bossanova na płycie, a Eternal jest w klimacie dystopii postindustrialowej. Nawet jeśli coś napisze, to jeśli w pewnym stopniu odpowiada za produkcję, to nie może być zbyt jednoznacznie.