DM track by track #1: Speak & Spell

[shodan]

Boys Say Go!

To jest niewątpliwie jeden z najbardziej obciachowych utworów DM. Nawet jak na tamte czasy linia melodyczna była tak beznadziejna, że wstyd byłoby to komuś puszczać. Mimo tego w tym dziadowskim utworze jest trochę fajnych brzmień. Te syntezatory chwilami naprawdę fajnie pogrywają. Szczególnie w wersjach live, które sobie przy okazji też przypomniałem. No i Gahan to jest atut niewątpliwy. Nawet tę słabą melodię potrafi swoim głosem uczynić odrobinę przystępniejszą.
Jeżeli chodzi o wersje live, to wszystkie brzmią lepiej niż albumowa. Tam te niektóre syntezatorowe zagrywki są naprawdę dobre. No i gwizdek robi robotę.
Dziwny jest ten utwór. Niby strasznie słaby, niby właściwie bez refrenu, bo to co jest nie sposób nazwać refrenem, ale ma fajne klawiszowe zagrywki, króre nie pozwalają mi tak totalnie zjechać tego numeru. Posłuchałem dzisiaj kilka razy i nawet parę pozytywów wyłowiłem. No ale trzeba patrzeć na całość, a nie tylko na pojedyncze elementy. Boys Say Go! to takie gówno, ale owinięte w ładny papierek. Zjeść tego nie sposób, ale na ładny papierek popatrzeć nie szkodzi.
Niewątpliwie to zdecydowanie najgorszy dotychczas utwór z albumu.
Sezon 1 - 10 liga, 12 miejsce
Sezon 2 - 10 liga, 11 miejsce
Sezon 3 - 10 liga, 4 miejsce (awans)
Daliście mu w 3 sezonie awans (bo ja w tym palców nie maczałem ) i zobaczymy, czy sobie poradzi w 9 lidze.

[Hien]

To w sumie czemu jest słaby?

[shodan]

Linia melodyczna jest beznadziejna. Taka siara po prostu. I te okrzyki Boys Say Go! Boys Say Go! są naprawdę słabe.
Trochę te syntezatorki ratują sytuację, ale wszystkiego przecież nie załatwią. No i w sumie też nie wszystkie są dobre.
W live'ach jest z tym brzmieniem jednak nieco ciekawiej.

[Hien]

Ale czemu to wszystko jest złe?

[shodan]

No ale jakie wszystko?

[Hien]

No, to co wymieniasz.

[shodan]

No nie wiem jak mam Ci wyjaśnić, że sama kompozycja jest beznadziejna. Po prostu jest beznadziejna. Ta sama bolączka dotyczy wg mnie np. Come back. Tylko, że w CB bardziej chodzi mi o totalną nudę i nijakość. W BSG! melodia jest jak już pisałem obciachowa.
Niektóre zagrywki i barwy klawiszy mi się nawet podobają, inne nie. Moja subiektywna ocena.

[Hien]

No wiesz Shodan, nazywasz kawałek gównem, więc się dopytuję. W końcu założyliśmy ten temat żeby o takich rzeczach dyskutować, a nie tylko rzucać w kawałki obelgami bez uzasadnienia. A Tobie zdecydowanie lepiej idzie argumentacja tego co w BSG dobre, niż to co jest w nim słabe, to dopytuję.

[stripped]

Boys Say Go!

Poniekąd rozumowanie shodana podzielam bo numer faktycznie jest kiczowaty, jarmarczny jak to mawiam, z tym że mi to nijak nie przeszkadza. Kiedy poznawałem S&S to właśnie ten numer obok JCGE najbardziej lubiłem, najbardziej się dla mnie wyróżniał, uważałem go za banger i w sumie nadal trochę uważam. Swego czasu na jednej zakrapianej imprezce u brata w UK gdy już wjeźdżały lekkie taneczne rytmy odpaliłem go i śmiało sprawdził się w akcji xD mostek w tym numerze słabo trochę wypada ale poza tym alleluja i do przodu. No nie umiem pisać o tej muzyce już chyba sorry, rozbieranie tego na części pierwsze mnie jara i w sumie z każdym kolejnym numerem ze Speaka mój zapał do tego tematu siada :d

[shodan]

No wiesz Shodan, nazywasz kawałek gównem, więc się dopytuję. W końcu założyliśmy ten temat żeby o takich rzeczach dyskutować, a nie tylko rzucać w kawałki obelgami bez uzasadnienia. A Tobie zdecydowanie lepiej idzie argumentacja tego co w BSG dobre, niż to co jest w nim słabe, to dopytuję.

No spoko, choć myślę, że później w sumie napisałem to samo, co na początku. Czyli beznadziejna kompozycja. To jest przecież uzasadnienie.
Nigdy BSG! nie lubiłem.

[Hien]

Ale nadal nie wiem czemu jest beznadziejna. Jak nie chcesz, to nie musimy tego ciągnąć, ale jestem po prostu ciekawy.

[shodan]

No po prostu, obciachowa, chu.jowa, bezsensowna. Krótko mówiąc nie podoba mi się ani trochę. Lepiej nie umiem wyjaśnić.

[stripped]

Tylko nie bezsensowna! Tego na trzeźwo czasem nie docenisz

[Hien]

Czemu jest beznadziejna? Bo jest bezsensowna.

Dobra, z tego egzemplarza faktycznie więcej się nie wyciśnie xD

[shodan]

Czekaj Hien aż dojdziemy do Happiest Girl, Dangerous itp. Wtedy ja Cię wyspowiadam.

[mintaj]

Tak se z ciekawości puściłem te piosenkę, bo taki ze mnie zajebisty fanboj Depeche Mode, żę prawie jej nie pamiętam xd Trochę zawsze ten Speak and Spell traktowałem... hmm może nie z przymróżeniem oka, ale jakoś na zasadzie, że to nie jest to DM, które lubię najbardziej i w ogóle to żeby słuchać czegoś z udziałem Vince'a Clarke'a nieironicznie? Panie, daj pan spokój xD
Nie iwem, może nastawienie się na maksymalny paździerz odpowiednio mnie nastawiło, ale tak se słucham tego i słucham i nie wiem co z tą piosenką ma być niby nie tak. Okej, może to wykrzykiwanie tytułu brzmi śmiesznie, może to nie jest moja nowa ulubiona piosenka tego zespołu, ale w życiu nie nazwałbym tego gównem ubranym w papierek. To taki przedstawiciel FAJNYCH piosenek, których raczej nie puszcza się samemu i nie katuje bóg wie jak często, ale spoko się ich słucha na płycie czy tam innej playliście. Obrzucanie jej synonimami słowa kicz jakoś mi tu nie pasuje, jest tak samo kiczowata jak praktycznie cała płyta, dla mnie zresztą to taki bardziej świadomy kicz, może nie od razu jakiś kampowy, ale z gatunku nieinwazyjnych, uroczych wręcz.

[Hien]

Mnie w sumie najbardziej rozwala, że Shodan gardzi krzykami BOYS, ale piłkarski gwizdek z wersji live już jest super xD

Czekaj Hien aż dojdziemy do Happiest Girl, Dangerous itp. Wtedy ja Cię wyspowiadam.

Czekałem na ten tekst, aż żałuję, że Murzynowi nie napisałem wcześniej, bo nie mam jak udowodnić. Ale wiesz Shodan dobrze, że napiszę wyczerpujące teksty o tych numerach, a Ty wtedy co? Wrócisz tu i napiszesz rzetelnie co Ci się nie podoba? xDDDD

[Dragon]

Trochę nie rozumiem tych wrzutek shodanowych nt. pozycji w lidze.

Gays Say No!

Zdecydowanie słabszy na płycie w porównaniu do wersji koncertowych. Na początku mojej przygody ze słuchaniem Depeche Mode to był jeden z moich faworytów (czyli ok. 2012 roku). Niemrawe aranże to podstawowy problem całego Speaka. Chyba, że wpadli na jakąś przebojową melodię wokalną. Wtedy problemu nie ma, bo dany numer broni zupełnie coś innego. Bardzo przyjemnie wchodzi ten rozbudowany rytm, lekko funky basowy klawisz, brzmienie leadu też dostatecznie przyjemne. Na Broken Frame byli już trzy klasy wyżej pod względem brzmienia, ale na Boysach dali z siebie wszystko i mimo pozornej oszczędności środków dzieje się tutaj dużo. Nie słucham regularnie, ale jak już mam powód do powrotu, to wracam myślami do tych czasów, kiedy ten kawałek naprawdę hulał na słuchawkach (i nie tylko).

W koncertowych (szczególnie SYT/ABFTour) uwielbiam to szkatułkowe, perkusyjne intro. Tym fragmentem przebijają całą naparzanką Eignera

[stripped]

Czekaj Hien aż dojdziemy do Happiest Girl, Dangerous itp. Wtedy ja Cię wyspowiadam.

You don't understand
This is a demand
And I think that I have to show you

[Hien]

Boys Say Go

Słuchając, myśląc i pisząc w ramach tej zabawy o kawałkach DM, zwłaszcza tak wczesnych jak Boys - "Sejgoł", staram się do jakiegoś chociaż stopnia brać pod uwagę kontekst czasów. Subiektywizm jest fajny, ale obiektywizm ciekawszy. Próbowałem znaleźć jakieś recenzje z epoki, które mówiłyby o tym utworze, niestety nie znalazłem. Może gdybym poświęcił temu więcej czasu, to może bym dotarł do jakichś skanów NME, ale nie będę blokował kolejki. Do czego jednak dotarłem, to fragmenty bardzo pozytywnych opinii o całej płycie ze znaczących branżowych pism. Warto też dodać, że to był wyjątkowo lubiany kawałek na żywo. Samo to, że dotrwał do Black Celebration Tour i zespołowi nie robiło problemu żeby go umieszczać w secie razem z Black Celebration, Stripped, czy Fly on The Windscreen, świadczy o a) popularności numeru wśród fanów i b) świadomości zespołu, że jest on popularny. Gdyby to było takie gówno, jak to ujął Shodan (wydaje mi się, że mimo wszystko oni prawdziwego gówna nie wydali), to wydaje mi się, że poleciałby z setu po jednej trasie. A tu szok, bawili się do tego ludzie, którzy przyszli na koncert DM, po usłyszeniu Stripped. Niezła zagadka.
Tym bardziej nie widzę problemu z tym kawałkiem na albumie. Nie jest ani wyjątkowo dobry, ani nie jest "gównem", jest to ot taki kawałek, który niejako pełni podobną rolę, co "I Sometimes Wish" (którego nikt się nie czepiał, kolejny szok), chłopaki byli młodzi, stwierdzili, że napiszą trochę bekowy hymn dla tytułowych chłopców. Tekst ponownie jest mocno kwaśny, coraz bardziej jestem przekonany, że Vince był skrytym satyrykiem.
Lead na syntezatorze niesamowicie się wkręca, a koncertowe wersje to uwypuklały, czego chyba największym pokazem jest wspomniana wersja z BCT.
Generalnie użytek z syntezatorów uważam w tym kawałku za bardzo udany, mogli tak naprawdę pojechać cały album na jednym presecie, a jednak nawet w takim BSG pojawiają się dosyć unikatowy dla tego albumu brzmienia. To intro z odwróconym wokalem tworzącym efekt podjazdu, to musiało być jednak coś dla słuchaczy w tamtym czasie. Końcówka też skręca w stronę, której nie każdy mógłby się spodziewać. Ale ok, nie chce tutaj zbytnio gloryfikować drobiazgów, żeby to nie brzmiało komicznie. Boys Say Go, to jest bardzo przyzwoity zawodnik na tym albumie, ani nie jest to ich moment chwały, ale nie jest to kompletna wtopa. Kiedy się jednak ten numer włączy, to coś on z człowiekiem robi.