Przeszłam przez kilkanaście fascynacji rozmaitymi gatunkami muzycznymi - od black metalu po kalifornijski punk rock. I z całą pewnością musiałam wtedy słyszeć niejedną piosenkę DM, ale, ponieważ ich muzyka nie ma nic wspólnego z Vaderem/Slayerem/KATem, tudzież Blinkami/Green Dayem/Sum 41, nieszczególnie zapadło mi się to w pamięć. Oczywiście, że znałam "Enjoy The Silence" - to były jeszcze stare, dobre czasy starego, dobrego MTV Classic kiedy ów teledysk leciał jeszcze dość często; pamiętam, że czasem napadały mnie myśli, że mogliby wreszcie przestać to cholerstwo nadawać, bo to już dwudziesty raz w tym miesiącu, kiedy to słyszę, bo już mi się to nudzi. I takie właśnie było moje nastawienie do Depeche Mode tak długo, jak długo moim ulubionym zespołem był Slayer, potem Green Day, potem Alice In Chains, a potem właściwie już nie pamiętam, co.
"Dlaczego słuchasz Depeche Mode?" - na to akurat pytanie w moim przypadku odpowiedź jest oczywista, chociaż wymaga eseju na kilkadziesiąt słów
Zaczęło się od New Model Army. Może ktoś się zdziwi, co wspólnego ma NMA z DM - a ja odpowiem, że całkiem dużo. Przede wszystkim ten zespół stanowił przełom w moim życiu i zapoczątkował moje fascynacje wszystkim, czego teraz słucham. Swoją drogą, od New Model Army - zwłaszcza albumu "No Rest For The Wicked" - można przecież nakreślić prostą linię do Joy Division, a od Joy Division do Depeche Mode jest już całkiem blisko. Tak też nowy rozdział w moim życiu zaczął się właśnie od New Model Army, nigdy nie zapomnę dnia, w którym dowiedziałam się o tym zespole - chociaż przyznam, że na początku ich muzyka trochę mnie... denerwowała. Po jakimś miesiącu jednak zaczęłam ich słuchać, a po dwóch stali się moją obsesją. Wówczas zaczęłam przesłuchiwać wszystko, co muzycznie w jakikolwiek sposób przypominało NMA i tak w ręce wpadło mi Cure, Levellers, aż wreszcie Joy Division. Do słuchania Joy Division też musiałam wewnętrznie dojrzeć i też z początku nie byłam w stanie przesłuchać całej płyty za jednym podejściem - ale i na JDV przyszedł w końcu czas.
A jaka jest wypadkowa Joy Division, The Cure, New Model Army...? Odpowiedź jest oczywista. I to właśnie jest to.
różnorodność klimatów nagrań DM sprawia że jest to muzyczka na każdą porę, w dodatku nie byle jaka, bo co drugi kawałek to hicior, po prostu jest genialna... nie da się obok takich utworów przejść obojętnie, załapiesz jeden i odrazu ciągnie cię żeby zassać więcej, więcej, więcej...
Ja jednak niechcialem utonac w tym muzycznym bagnie i w ten sposob zainteresowalem sie czyms innym. To dziwne, ale wszystko zaczelo sie od przesluchania albumu Black Celebration, dwa miesiace przed ukazaniem sie Violator'a. Bylem doslownie wmurowany w ziemie gdy uslyszalem "Question Of Time", "Here Is The House" i "New Dress"! Juz wtedy wiedzialem ze zaden zespol nie jest wstanie tego przebic !! Potem bylo juz wszystko jasne - album Violator powalil mnie na kolana, a ja zostalem jednym z milionow Devotess 
.
ja nei slucham obcojezycznych zespolow [poza tymi ktore spiewaja po angielsku ofkors] bo nie wiem co przekazuja swoja muzyka, po prostu ich nie rozumiem 
W piosence dla mnie zawsze najważniejsza jest melodia i po prostu nie mogę uwierzyć że tylu z was uważa inaczej... To w takim razie lepsze brzdąkanie na gitarce i genialny tekst Staffa czy Szymborskiej? Dla mnie takie Everything counts ze swoją melodią może nawoływać nawet do nienawiści rasowej 
nie słuchasz bo się boisz że nie daj Boże śpiewają "rikitiki tak, jeśli mnie kochasz daj mi jakiś znak"?) trudno jest mi się zgodzić.