Charakter utworów DM (jak odbieramy i kategoryzujemy ich utwory)

[stripped]

Przyszedł mi do głowy pomysł do dyskusji na podstawie jednej rozmowy z Hienem na temat tego jak odbieramy utwory DM i czasem je szufladkujemy/kategoryzujemy w myślach.

Wyjściową do naszej rozmowy były takie kawałki jak Policy of Truth i It's No Good, obaj uznaliśmy kiedyś je za takie najbardziej wyważone, taką muzykę środka jak na DM którą można zachęcić kogoś do ich twórczości. Dzisiaj z kolei słuchałem sobie No More i poczułem że dla mnie ten utwór też leży w tej kategorii, poza tym uważam że one wszystkie są takie na swój sposób... neutralne czy może raczej niezobowiązujące, nie mają takiego ładunku emocjonalnego a są takie z dystansem trochę (ja to nazywam takim chłodnym obliczem DM).

Co myślicie na ten temat i czy macie jakieś łatki które nadajecie piosenkom DM? (ja sam mam więcej ale wypowiem się później na spokojnie)

[Czez]

Ostatnio 2 dni temu mialem ciekawy przypadek. Lecial u mnie dosc glosno Playing The Angel. Caly album, po kolei. No i jedna angielka, delikatnie mowiac starsza od nas wszystkich, stwierdzila, ze to jest super muzyka. Taka fajna drapiezna. Normalnie az sie zdziwilem, zwlaszcza wiedzac, ze ona to ABBA, Eurowizja ( w ostatniej edycji kibicowala z cala rodzina Francuzce, a kiedy nie wygrala, to jej 17 letnia corka miala atak paniki ). No i komus takiemu PTA bardzo sie spodobal. I nie, ze jakas jedna piosenka.

[shodan]

Nawet babuleńki w Anglii lubią PTA, tylko nie Wy.
Temat ciekawy stripped i jak to przemyślę, to się wypowiem. Bo jestem pewien, że każdy jednak szufladkuje sobie utwory na swój sposób.

[stripped]

Playing the Angel jest ładną całością brzmieniowo i pomimo swych wad mam właśnie słabość do tego brzmienia od samego początku.

Ale idąc tropem wspomnianych wyżej numerów dorzuciłbym do nich chyba m. in. A Pain That I'm Used To oraz np. Behind The Wheel.

Co do BTW to on z kolei zawsze razem z Policy of Truth był u mnie w szufladce "esencji brzmienia DM" o której już dyskutowaliśmy. Więc to też jest dla mnie wspólny mianownik, tylko pozwólcie mi wytłumaczyć - nie znaczy to wcale że oddają one brzmienie zespołu w danym okresie a raczej są to dla mnie numery które na pierwszy rzut uchem są dla mnie typowym brzmieniem DM.

Behind The Wheel
Policy of Truth
It's No Good
A Pain That I'm Used To
No More

[Dragon]

Najbardziej wyraziste łatki jakie dawałem numerom DM to chyba przez skojarzenia z konkretnymi wydarzeniami w moim życiu, jakimiś momentami, które najlepiej dało się uchwycić przez zapamiętanie pewnego klimatu, jaki się wytwarzał między innymi za sprawą danego utworu w określonym czasie.

W swoim odbiorze DM rzadko kiedy odbieram teksty przez dystans jakiś taki przytłaczający, jestem tą wszechogarniającą ironią i dystansem już mocno przytłoczony i naprawdę coraz rzadziej tego szukam w ogóle w muzyce.

[shodan]

to dla mnie numery które na pierwszy rzut uchem są dla mnie typowym brzmieniem DM.

Behind The Wheel
Policy of Truth
It's No Good
A Pain That I'm Used To
No More

Jedyne z czym się nie zgodzę, to No More. To właśnie kompletnie nie jest styl DM. No chyba, że tylko ostatnich lat.
W to miejsce z tych nowszych dużo bardziej nadaje się Where's the Revolution.

[Hien]

No More to jest totalnie typowe DM, najtypowsze. Potem się więcej wypowiem na cały temat.

[stripped]

W to miejsce z tych nowszych dużo bardziej nadaje się Where's the Revolution.

To też na swój sposób brzmienie DM ale inne, to już kategoria singli-hymnów:

Never Let Me Down Again
Enjoy The Silence
Precious
Peace
Heaven
Where's The Revolution

[shodan]

Peace i Heaven? No dla mnie nie. To takie typowe brzmienia nowszego DM.
Widzę, że każdy "typowe brzmienie DM" postrzega trochę inaczej (choć oczywiste utwory się powtarzają). Może po prostu długość romansu z muzyką tego zespołu ma na to wpływ. Dla mnie esencją brzmienia DM jest Violator. Wtedy ich poznałem, wtedy zespół był u szczytu sławy i pewnie dlatego tak to widzę.
Od SOTU to już dla mnie jednak nieco inna muzyka.
A słuchając wspomnianego utworu No More mam wrażenie, jakby w ogóle wykonywali czyjś cover, a nie swój utwór.

[Hien]

No nie da się ukryć Shodan, że jesteś zafiksowany na Violatorze.

[stripped]

Peace i Heaven to moze nie typowe brzmienie DM ale typowe hymnowe single w ich stylu

[Malkolit]

Ja bym wyróżnił jeszcze dwie takie grupy:
- jedna to utwory electro-bluesowe itp. (nie znam się na tym zbyt dobrze, ale one wszystkie mają dość podobny klimat):
Condemnation
Freestate
Only When I Lose Myself
Surrender
Heaven
Slow
Broken
Goodbye
Poison Heart

Mimo wszystko Personala i I Feel You bym tu nie dawał.

- druga to szybkie, motoryczne utwory albo też utwory napędzane bitem lub wokalem:
Photographic
Tora! Tora! Tora!
Stories of Old
A Question of Time (singlowy)
Behind The Wheel (singlowy)
Rush
I Feel Loved (w porywach)
John The Revelator
Soft Touch
So Much Love

[stripped]

Fascynujące jak bardzo możemy różnic się w odbiorze tych samych piosenek!

Electro-bluesowe Melki powiadasz ale widzisz tam Condemnation (ani electro ani bluesowe) a nie ma miejsca dla PJ i I Feel You, niesamowite ja w ogóle nie widzę wspólnego mianownika między Condemnation, OWILM i Broken na przykład

No i też razem do jednego worka nie wrzucam utworów po prostu szybszych bo gdzie Soft Touch a gdzie I Feel loved czy Photographic.

[Dragon]

No More w ogóle nie jest typowym DM.

[Malkolit]

Dlatego dodałem "itp." (bo wiem, że Condemnation to raczej pod gospel podchodzi, a jednak klimatem jest podobne do Heaven czy Surrender) - bo nazwać tego nie umiem.

Ten I Feel Loved to w sumie nie wiem, ale to wszystko kawałki niezbyt subtelne, raczej eksponujące pulsujący rytm (no, w Stories of Old sam refren) i mające tzw. powera (nie lubię tego określenia, ale mam nadzieję, że z nim to jest jaśniejsze). Może nawet singlowe Strangelove tu podchodzi.

[Hien]

- jedna to utwory electro-bluesowe itp. (nie znam się na tym zbyt dobrze, ale one wszystkie mają dość podobny klimat):
Condemnation
Freestate
Only When I Lose Myself
Surrender
Heaven
Slow
Broken
Goodbye
Poison Heart

Condemnation totalnie odpada, bo jak Murzyn słusznie zauważył, ani tu electro, ani bluese'a nie ma. Podobnie nie rozumiem obecności Broken i Only When I Loose Myself. Gdzie tu blues? Freestate też nie specjalnie się w to wpisuje.

Mimo wszystko Personala i I Feel You bym tu nie dawał.

No to dałeś Broken i Condemnation, a nie dałeś Personala i I Feel You, dwóch najbardziej bluesowych hooków w DM?

- druga to szybkie, motoryczne utwory albo też utwory napędzane bitem lub wokalem:
Photographic
Tora! Tora! Tora!
Stories of Old
A Question of Time (singlowy)
Behind The Wheel (singlowy)
Rush
I Feel Loved (w porywach)
John The Revelator
Soft Touch
So Much Love

Tora i Stories of Old mi nie pasują do tej listy w ogóle. Pominałeś za to, między innymi, More Than a Party i Something To Do.

[Czez]

To ja Wam opowiem ciekawosgke:
Pracowalem kuedys z takim jednym murzynkiem, tak ok 15 lat mlodszym ode mnie, ktory sluchal przewaznie r'n'b . W pracy mielismy radio firmowe, a tam niemal codziennie lecial jakis kawalek DM. No i pewnego razu polecialo Heaven. No i chlopakowi bardzo sie spidobalo. Potem odsluchiwal w necie rozne inne kawalki DM.

[stripped]

Ok Melki, czaję już mniej więcej co miałeś na myśli z tymi bluesowymi numerami, choć nadal OWILM tam nie widzę ale nie ważne - chodzi o Wasze odczucia. Rozumiem dlaczego PJ i I Feel You tam nie wrzuciłeś - te numery mają bluesa ale nie w muzyce a klimacie po prostu, jest taki smutek trochę choć i to nie całkiem trafne słowo pewnie.

Co do tych energicznych Hien zauważył to co i ja - brak More Than a Party i Something To Do które pierwsze przychodzą do głowy w tym kontekście.

[Malkolit]

I Feel You i Personal są raz, że dość agresywne jak na DM, trudno je nazwać nastrojowymi, a dwa, że właśnie jak Stripped napisał, że tego bluesa to raczej słychać w gitarze niż czuć w muzyce.

O More Than A Party przypomniałem sobie już po wrzuceniu posta, o Something To Do zapomniałem, ale faktycznie pasuje. Albumowe In Your Room ma za wolne tempo, żeby się tu dobrze wpasować.

[dejmien]

Nikt z Was nie przebije Freestate'a, który twierdził, że Miles Away to grungowy utwór. Gatunki o których pisaliście wyżej to bardziej korzonki niż rdzenie. Ale gdybym miał np. wskazać najbardziej bluesowy utwór DM to wybrałbym Breathe, a z dużym przymrożeniem oka... Pleasure, Little Treasure.