Karl Hyde – Edgeland
Zanim włączyłem album na YT przeczytałem oczywiście opis devotionala. Nie wiem, czy on to wszystko sam wymyślił, czy przekleił z jakiejś recki z internetu, ale już sam opis mnie z lekka podjarał. Błądzenie przy klimatycznej muzyce po zapomnianych obrzeżach miasta i bezdrożach – to przecież coś dokładnie dla mnie. Tak więc już na wstępie moje oczekiwania względem tego albumu znacząco wzrosły. Potem gdy włączyłem muzykę moją uwagę zwróciła fajna okładka, która jeszcze bardziej zaostrzyła mój apetyt.
A sama muzyka Karla Hyde? Mimo tego co napisałem wyżej czułem lekką obawę, wszak to wykonawca całkowicie mi nieznany, a ja zawsze do nieznanego podchodzę bardzo nieufnie. Wiele razy dużo sobie po czymś obiecywałem i potem odczuwałem tylko srogi zawód, że to jednak nie to, czego chciałem. Ale już pierwszy utwór rozwiał moje obawy. Słuchając albumu wyobrażałem sobie, że rzeczywiście chodzę po jakichś zapomnianych miejscach. Czułem to wszystko, o czym tak pięknie pisał dave. Na razie miałem okazję posłuchać tego albumu tylko w domu lub w drodze do pracy (bo oczywiście Edgeland od wielu dni już hula w moim przenośnym plajerze). Więc głównie pracowała moja wyobraźnia. Nasuwały mi się nawet sceny z takich filmów jak The Walking Dead, gdzie kamera pokazuje wymarłe i opustoszałe miasta po apokalipsie związanej z wirusem. Tam to by się poeksplorowało dopiero.
Za bardzo tu w moim rejonie nie mam takich miejskich opustoszałych miejsc, ale myślę, że na leśnych bezdrożach ta płyta też powinna dobrze chodzić. Na pewno to przetestuję. Słuchałem tej płyty poza domem po ciemku rano idąc do pracy i w dzień wracając z pracy. Ale myślę, że właśnie ta pora, którą określił dave, czyli późne popołudnie-wieczór będzie rzeczywiście najodpowiedniejsza.
Album ten kupił mnie przede wszystkim swoim klimatem. Rzeczywiście muzyka snuje się leniwie przenosząc słuchacza w inny świat. Słuchając jej naprawdę ma się wrażenie, jakby się łaziło po jakichś odludnych miejscach. Przynajmniej ja tak to odbieram dzięki malowniczemu opisowi devotionala.
Najlepsze utwory: The Night Slips Us Smiling Underneath It's Dress, Your Perfume Was The Best Thing, Angel Café, The Boy With The Jigsaw Puzzle Fingers, Slummin' It For The Weekend, Sleepless i w szczególności Cut Clouds, które od pierwszych sekund do złudzenia przypomina mi no-man.
I jeszcze jedno – na początku miałem pewne zastrzeżenia co do wokalu. Pierwsze utwory były ok, ale w drugiej połowie albumu ten smęcący i monotonny wokal zaczynał mnie z lekka nużyć. Z biegiem czasu jednak przeszło mi i już to nie przeszkadza. Przyzwyczaiłem się. Uznałem nawet, że właściwie do takiego rodzaju muzyki to ten wokal idealnie pasuje.
Reasumując - album bardzo mi się podoba. Więc dave dawaj więcej takich rzeczy.
sam serial nie moja bajka ofc, ale myślałem, że ta dziewczyna to większy obskjur, a się okazuje, że nie. Płyta jest dla mnie potwornie wręcz radio friendly, ale to nie zarzut, a raczej zdziwienie, że faktycznie przeszła bez większego echa. Zabawnym jest, że w necie ma dobre recenzje (nawet bardzo dobre), wyprodukował ją typ od Sheryl Crow, miała świetne otwarcie na liście Billboardu Top Heatseekers, ale na właściwiej (Top 200) było już w drugiej setce xD trochę dziwna sytuacja, no ale może być tak, jak @Hien wyżej pisał - nie zawsze płyta z materiałami hitowymi staje się hitem. Trudno powiedzieć, co wtedy mogło o tym zdecydować, bo jesień 2014 kojarzę z Hozierem i jego Take Me to Church gdzie elektroniki mało, no ale j*bać. W ogóle płyta kojarzy mi się z wiosną, taką późniejszą, właściwie nie wiem dlaczego xD ale wrócę do niej chętnie, na pewno. Leighton nie ma bardzo wyróżniającego się głosu, ale całość tworzy naprawdę fajną układankę, w sam raz na wieczór, ale taki, gdzie jest nieco więcej słońca.